Kendimle Hesaplaşma
Kendimle hesaplaşma İnsanın kendinden kaçabileceği en uzak yer neresidir acaba ?
Yanlışlarla dolu hayatımız bizi bir girdaba sürüklerken,
vicdanımızda esen panik havası ne zaman durulacak ?
Arkamızı dönüpte gittiğimiz problemler çözülmüşmü sayılacak ?
Kendisinden kaçtığımız problemler beynimize gözdüğümüz nükleer
atıklardır aslında, her nasılsa birgün bu atıklarla yeniden karşılaşırız.
Onları oraya biz gömdük, birileri getirip bırakmadı.
Hepimiz kendimizi mükemmel görmek isteriz. İyi bir şey yapınca
kendimizle guru duyar, işte ben buyum deriz. Ama etrafa karşı
kusurlarımızı gizler, iyi taraflarımızı pazarladığımız gibi davranmayız.
Mükemmelliğin üzerinde bir çizik bile kabul etmeyiz. Aslında vicdanımız bilir
doğruyu, o bizi iyi tanır, mükemmelliğini pazarlarken bile kendi kendine
hadi oradan der bize. Biz bile bize inanmayız ! Hatalarımızı sevmeliyiz,
zira o bize iyi bir nasihatçi olacaktır. Onun şöylediği şeylere kulak vermeliyiz.
Yaşadıkça hata yapmaya devam edeceğiz, ama hatalardan ders aldıkça da hata yapma
oranımız azalacak. Böylece olgun insan sıfatına bürüneceğiz. Gelecek yıl belki
bu yıl yada bir evvelki yıl yaptıklarımıza güleceğiz. Kendiyle hesaplaşmış insan
vicdanı huzur içinde yatağına uzanabilir.
