Anneye Itaat
ANNEYE ITAAT
Veysel Karani, aÅŸkı Resulullah ile yanıp tutuÅŸmuÅŸtur. Tek emeli, biricik gayesi Resulullah’ın mübarek cemalini görmekti. Bu aÅŸk ile günler gelip geçiyordu. Bir gün annesine:
- AnneciÄŸim! EÄŸer müsaade edersen gidip sevgili Peygamberimizin mübarek yüzünü göreyim. Gidip Medine’de ziyaret edeyim, dedi.
Veysel Karani’nin anası uzun uzun düşündü.
Sonra:
- Bir ÅŸartla izin veririm. Resulullah’ı hane-i saadetlerinde (mübarek evinde) ziyaret edeceksin. BaÅŸka yerde deÄŸil, dedi.
Aşık-ı Resul olan Veysel Karani anam izin verdi diye sevinç içinde Medine yoluna düştü. Günlerce yolculuktan sonra Medine’ye ulaÅŸtı. Peygamberimizin evini sordu. Gösterdiler. Hane-i Saadetin kapısını çaldı. İçeriden Hz. AiÅŸe validemiz:
- Kim o? diye seslendi. Veysel Karani:
- Benim, ben, Veysel, Yemen’in Karan köyünden geldim. Resulullahı ziyaret için geldim dedi. Hz. AiÅŸe validemiz:
Resulü Ekrem mescide gitti. Hemen oracıkta görebilirsin dedi. Veysel Karani:
- Ah! dedi. Gidemem, anamın izni buraya kadar dedi.
Hz. AiÅŸe (R.A.) validemiz:
- Ey Allah’ın kulu! Kimsin sen? dedi. Veysel:
- Adım Veysel’dir. Yemen’in Karan Köyündenim. Çobanlık yaparım. Sevgili Efendimizi ziyaret için buraya kadar anacığımdan izin almıştım. Demek ki görmek nasip deÄŸilmiÅŸ diyerek gerisin geriye döndü.
Resulullah, mescidden döndüklerinde:
-Ya AiÅŸe! Buraya Ãœveys (Veysel) mi geldi?
Onun beni bu dünyada görmesi nasip olmayacak. Allah onu imtihan ediyor. Annesine olan itaatının derecesini ölçüyor, dedi.
Veysel Karani anasına geldi, olanları derin bir ah çekerek anlattı. Üzüntü ve kederinden sararıp solmuştu. Anası:
- Ãœzülme oÄŸlum, üzülme dedi. Sen beni memnun ettin ya, Allah’ta seni memnun edecek. Sevgili Efendimizi öbür dünyada göreceksin dedi.